Kurs programowania w asemblerze

Koprocesory

Koprocesor służy do wspomagania procesora w skomplikowanych obliczeniach. Wykonuje szybciej działanie 3.1234121 razy 5.12314424 niż procesor 3*5. Dzięki wykorzystaniu jego w swoich programach będą one działały znacznie szybciej i pewniej. Posiada własny stos, za pomocą którego komunikuje się z procesorem. Nie potrafi natomiast wykorzystywać jego rejestrów, przez co obsługa jest trochę bardziej skomplikowana. Wszystkie dane zapisane na stosie koprocesora zapisane są jago liczby rzeczywiste. Jeśli więc kładziemy na stos liczbę całkowitą musi ona być najpierw przekonwertowana, co zajmuje odpowiednią ilość czasu.

Stos koprocesora składa się z 8 poziomów ponumerowanych od 0 do 7. Szczyt stosu ma numer 0. Pola wskazuje się poprzez napisanie ich jako parametr np.:

ST(i) (ewentualnie bez nawiasów, np. ST0, ST1 itp)

Koprocesor umieszcza każdą nową daną na szczycie stosu (st0), przesuwając pozostałe o jedno pole w dół. Działa więc inaczej niż stos procesora. Ma to jednak dobre zastosowanie.

Zmienne rzeczywiste tworzy się za pomocą dyrektywy DD, DQ i DT. Liczbę zapisujemy używając kropki, nawet jeśli reszta wynosi 0, gdyż po niej kompilator rozpoznaje, że jest to liczba rzeczywista, czyli np.:

X�DD 13.2
PI� DD 3.13159

Wartości zapisuje się również w inny sposób. Każda taka liczba składa się z trzech pól: znak, wykładnik (potęga 10), mantysa, np:

-3.1415=-31415*10^-4=31415e-4

Jeśli więc chcemy podzielić 10 przez 5 używając koprocesora, napiszemy:

.model tiny
.code
org 100h
start:
finit
fild [x] ; 10 na stos
fild [y] ; 5 na stos
fdiv���� ; podziel 10/5
fist [x] ; wynik do X
ret
x DD 10
y DD 5
End start

Poniżej zamieściłem listę funkcji wykonywanych przez koprocesor arytmetyczny